Mój Świat

Moja ludzkość to Polacy, mój wszechświat – to moja ziemia,
a mój Bóg – to Ojczyzna. (S. Żeromski).

Nie szukam bliźnich w odległej krainie,
Ludzkość odnajduję w zakamarkach duszy,
W uśmiechu dziecka, w wędrowca plecaku,
W mowie ojczystej, co z ust naszych płynie

Wszelkie pieszczoty, każda gorzka łza,
Dzielona wspólnie na dziejów przestrzeni,
Bije rytmem serca, który znam na pamięć,
Bo w nim w człowieka cała wiara trwa.

Na obce gwiazdy nie podnoszę wzroku,
Na obcych mapach nie kreślę też dróg,
Cały mój wszechświat to las i to pole,
Szum sosen Tatr, toń chłodna Bałtyku.

Droższa mi Polska, niż bezmiar kosmosu,
Ten horyzont, wzgórz linią nakreślony,
Przodków kryjące, milczące kurhany,
Szum wiatru, wplatanego w złote żyta kłosy.

To jest nasze prawo, boskie przykazanie,
Najwyższa prawda, co kochać nam każe,
Bo mój Bóg nie mieszka w niebiosach dalekich,
Lecz w symbolu Orła, w Ojczyźnie oddaniu.

Bo moja Polska  to ołtarz miłości,
W nim wszelka świętość, sens naszego losu.
Przed nią czoło chylę, dla niej żyję w pełni,
Ona jest celem, wiarą, co w sercu mym gości.